Elizabethtown

Elizabethtown van Cameron Crowe (zie ook Jerry Maguire en Almost Famous) is een film die groeit waar je bijstaat. Hij duurt 133 minuten, dus Crowe neemt z'n tijd. Het loont echter om wakker te blijven, want wat begint als een ietwat bizar, maar niet bijster interessant portret van een jongeman op een keerpunt in z'n leven, bloeit gaandeweg open
 tot een veelkeurige kaleidoscoop van een film, een prent die zich zowaar ontpopt tot een bont geschakeerde ode aan het leven zelve. Orlando Bloom speelt Drew Baylor, een sportschoenendesigner die zopas een enorme flater heeft begaan waardoor z'n bedrijf 1 miljard dollar heeft verloren. Tot overmaat van ramp sterft z'n vader op de dag van z'n ontslag. Drew reist dan naar Elizabethtown, Kentucky, het gat waar z'n vader heeft gewoond en zal worden begraven. Op het vliegtuig ontmoet hij stewardess Claire Colburn (Kirsten Dunst, nóg schattiger dan tevoren), die hem uit z'n dieptepunt zal sleuren en weer zin zal doen krijgen in de onverwachte dingen die het leven aanreikt. Dat blinkt behoorlijk melig, merken we nu we het zo neerschrijven, maar het werkt echt! De lichtjes surrealistische ondertoon die Crowe in z'n film heeft gesmokkeld zorgt ervoor dat je meer en meer wordt ondergedompeld in de positieve sfeer. En Orlando Bloom en Kirsten Dunst, dat mag dan al een team-up lijken die zo uit de Hollywood-handboekjes is overgeschreven, maar het klikt zo verduiveld goed tussen die twee, er is zo'n onweerstaanbare chemistry, dat je al een grote cynicus moet zijn om niet voor de bijl te gaan. Elizabethtown bruist en borrelt, verrast en ontroert. Het is een van die films die je, voor een paar uur althans, zin geeft om je dagelijks leven te laten voor wat het is en iets totaal onverwachts te doen. Dat we dat nog mogen meemaken onder de toch wel kleffe noemer 'romantische komedie'.

 (JC)