De kleine Robbe 12: 't Is me wat moois
Robbedoes is springlevend. We hebben het over de stripreeks en helaas niet over het stripblad, voor alle duidelijkheid. Naast het nieuwe 'vaste' team Munuera en Morvan werken nu ook verschillende tekenaars aan
one-shots in hun eigen stijl, en de eerste schetsen daarvan zien er veelbelovend uit. En Tome en Janry?
Die mogen in de 'Robbedoes'-speeltuin nog steeds doen wat zij het best kunnen: de gouden onderbroekenlol van 'De Kleine Robbe'. We hebben bij het verschijnen van vorige albums al een keer uitgelegd waarom 'De Kleine Robbe' volgens ons zo goed werkt, hoe Tome en Janry de scatologische voorliefde van kleine ukkies zo raak op papier weten te zetten. En het zijn dergelijke licht aangebrande moppen, zonder veel tekst, hyperkinetisch getekend, die het ook in dit album het best doen. Probeer je gezicht maar eens in de plooi te houden wanneer die knikker in de kloten van de gymleraar ketst, of wanneer die laatste een wedstrijdje luidboeren wil spelen met z'n leerlingen. Vreemd genoeg staan daartegenover ook veel minder geslaagde grappen, zoals de zes bladzijden tellende opener met de half demente oma. Moeilijk te volgen, niet zo grappig, warrig... Misschien moeten de auteurs maar eens een radicale keuze maken en beslissen waar ze precies heen willen met deze monsterhit. Als je ons laat kiezen, dan liefst nog meer van die éénpagina, weinig tekst, neo-Gotlib, neo-Franquingags met een aangebrand randje. Schetenpret voor jong en oud, en dat op topniveau. Uniek is het!
(HDP)