De kleine wereld 1: Vamos, Vamos!

Misschien is het nog te vroeg om nu al de alarmklok te luiden, maar we beginnen zo stilaan de indruk te krijgen dat de 'Cosmo'-collectie van Dargaud op een fiasco aan het uitdraaien is. De bedoeling was een aantal reeksen te lanceren die zich situeren op het raakpunt tussen drie grote striptradities
: de Europese strip, de Amerikaanse comic en de Japanse manga. De resultaten zijn tot dusver mossel noch vlees noch vis gebleken. Neem nu 'De kleine wereld', een samenwerking tussen de Franse scenarist Jean-David Morvan (die het hele 'Cosmo'-ideaal eigenlijk al in z'n dooie eentje belichaamt, herinner je hoe hij manga-achtige robots introduceerde in 'Robbedoes en Kwabbernoot') en de Japanse tekenaar Toru Terada, die het vak leerde als assistent van mangagrootheid Atsushi Kamijô. En wat krijg je dan? Sushi noch camembert. Foie gras noch misosoep. Te weinig manga om de fanboys van dat genre te bekoren, te weinig stripverhaal om de klassieke Europese lezers vast te haken. En dat terwijl Vamos, Vamos! nochtans wel een goed gemaakt album is. Het idee is bijlange niet slecht: een reuzenstad heeft een soort onderwereld aan z'n voeten, een half ondergrondse sloppenwijk in de schaduw van de rijke torens. En de money kids uit de bovenlaag zijn zodanig gefascineerd door die 'Kleine Wereld' dat ze er via virtual reality-viewers graag in gaan rondhossen terwijl ze veilig in hun warme bedjes liggen. Niet slecht bedacht toch? Een mooie en originele kijk op het lot van derdewereldkinderen en de kloof tussen arm en rijk, bovendien zeer knap in beeld gebracht door Terada. En toch marcheert deze strip voor geen meter. We weten niet hoe het komt, maar narratief loopt het helemaal mis, je fiets erdoorheen en er blijft niets hangen. Misschien was het gewoon geen goed idee om striptradities uit alle windhoeken met elkaar te willen verzoenen. Je kwakt toch ook geen mayonaise op aardbeien? Vraag dat maar aan Albert Uderzo!

(HDP)