Arctic Monkeys: Whatever people say I am, that’s what I’m not
Als er dit jaar niet nog ongelooflijk veel betere platen uitkomen, dan mag deze gerust onze Bloc Party-plaat van 2006 zijn. Het feit dat deze jongens uit Sheffield komen, het hoge Noorden van de UK, en wij daar een goed halfjaar gewoond hebben, helpt ook.
Het feit dat ze daarbij de aangename bescheidenheid en voeten-op-de-grondmentaliteit aanhangen typisch aan de Engelse Northerners laat onze welgemeende sympathie voor hen alleen maar groeien.
Meteen erbij dan maar dat deze poolapen hun succes volledig aan zichzelf en niet een kudde geslepen a&r-wolven te danken hebben. Ze ontstonden vanuit het niets op internet, devote en onmiddellijke fans, Myspace en musicblogs, en zijn de verse hype van eind 2005, voor volle bloei zomer 2006.
Maar die Sheffieldse besheidenheid en realiteitszin redt hen volgens ons van een ‘better to burn than to fade away’, hier zit veel meer in dan één goeie plaat, rip The Libertines en überdopehead Doherty. Whatever people say moet de allereerste plaat zijn waar we vanaf de eerste luister bij elke song volop naar de teksten meeluisteren. Alex Turner moet een onweerstaanbare ladiesmagneet zijn, ergens tussen Jarvis Cocker, Damon Albarn, Pete Doherty en een bepuiste Engelse student. Een heerlijk accent, hoe ‘Glance, chance, men with truncheons dressed in hats, acting up...’ uit zijn bek komt is heel smakelijk, all very fish ’n chips. Elke song gaat over zo’n typische weekendtoestanden, tiener/ twenty-doeningen, kleine rebellie, drinken op straat omdat alles dicht is, original lasses and blokes-gedoe vol gezonde cocki- en cheekiness, heel vlot, herkenbaar en grappig. De lange titels die op zich al heerlijke oneliners zijn, de frisse poprock tikkel punk met uitbarstingen, een vrolijke smoel en op de gepaste momenten rust als het coppers-lied ‘Riot van’. Bitter weinig zwakke momenten, héél veel meebrulfactor, heel fris, grappig, eigen.
Voor ons is dit een fantastische plaat die zich geen fuck aantrekt van wie of wat en hoe hip is. Twee jaar geleden speelden ze nog voor klasgenootjes in een bar, nu liggen alle muziekmensen, uitverkochte zalen, Europe aan hun voeten. Maar toen ze voor het eerst in Parijs waren, besloten ze toch maar om de journalisten te negeren en gewoon eens de Eifeltoren van dichtbij te gaan bekijken. Wij wensen ze nog héél véél mooie platen toe, dit is alvast hun eerste en supergoeie!
(LAD)