The Knife: Silent shout

The Knife, broer en zus Andersson uit Stockholm Zweden. Goed onthouden, want ze zouden wel eens op hun eentje de definitie van dance volledig kunnen hervormen. Excuseer, ze zijn al bezig.



 Dankzij de megahit ‘Heartbeats’ van Jose Gonzales - ook een Zweed nochtans - en via Sony’s gekleurdebollenreclame leert het grote publiek The Knife kennen: ‘Heartbeats’ is origineel van The Knife. Silent shout is al hun derde plaat.

Wie How I live now van Meg Rosoff heeft gelezen, of Le temps du loup van Michael Haneke heeft gezien, heeft er met ‘Forest families’ meteen de perfecte soundtrack bij. Een nummer dat dreigt in een rasechte trance-schijf los te barsten (zie In de gloria’s   'Ontploffing!!') maar zich steeds net niet over de grens waagt. Net als de donker absurde, onmenselijk harde post-apocalyptische sfeer van vermeld boek en film, waarin de dreiging constant loert en drukt maar zich uiteindelijk kort, vuil en uiterst hard manifesteert. ‘Forest families’ sluit op The Knife’s eigenste dance-manier en in tekst volledig aan bij de sfeer en het gevoel van Rosoff en Haneke, bij The Knife biedt muziek nog net redding. De track is ook tekenend voor de sfeer van de hele plaat, surrealistisch angstaanjagend, lacherig beklemmend, grijnzend gniffelen, tot in het meest verfijnde gemuteerde dance. Karin schrijft alle vreemde teksten, teksten met een vreemdheid als Aphex Twin’s Come to daddy of Boris Vians Ecume des jours. In elke song sleurt ze haar stem door technologie, komt die stem er akelig uit, dubbel gelaagd, heksig, brommerig, klagerig, metalig, schoon geschonden. Geen schaamte tegenover het digitaal aanvechten van het eigen stemgeluid. Broerlief tovert techno, dance, bonken en bleeps om tot levende muziek met een zotteclownskop, op maat fijngesneden voor Karin. The Knife is het beste wat we in 2006 al mochten horen. ‘A cracked smile and a silent shout’.

(LAD)