Kuifje facsimile: 'De Krab met de Gulden Scharen' & Kuifje Brussels: 'De schat van Rackham de Ruue'
Ondanks het feit dat het laatste afgewerkte 'Kuifje'-album inmiddels 30 jaar oud is, blijven de nieuwe uitgaven van het werk van Hergé bij Casterman van de band rollen.
De Kuifjes op klein formaat heb je wellicht al gezien, maar ook de facsimile's en regionale edities doen het lang niet slecht. In de facsimile-reeks, waarin de albums worden uitgegeven in een vorm die identiek is aan hun allereerste kleurenuitgave in het Nederlands, is het nu de beurt aan
De Krab met de Gulden Scharen. De eerste kleurenversie dateert uit 1947, en biedt vrij veel verschillen met de huidige, definitieve versie. Kijk maar naar de cover alleen al: de witte letters zijn inmiddels zwart geworden. Ook binnenin valt er - los van de sappige vertaling in oude spelling van vlak na de oorlog - een en ander op te merken. Dit verhaal is namelijk ten prooi gevallen aan Amerikaanse
political correctness. Toen het in de jaren vijftig werd uitgegeven in Amerika, vroeg die uitgever aan Hergé om een paar 'storende' dingen weg te werken. Zo blijken er in de nieuwste versie een paar stoute negers veranderd te zijn in blanken, en mocht kapitein Haddock blijkbaar de fles niet meer aan zijn lippen brengen tijdens de zuipscène in de sloep. In deze facsimile vind je de originele, niet-gecensureerde scènes, wat de fans zal verheugen. Nog een verschil, zijn de paginagrote tussenplaten, die voor de hedendaagse versie werden hertekend, en hier origineel zijn terug te vinden.
De Krab met de Gulden Scharen is een sleutelalbum in het oeuvre van Hergé omdat de legendarische kapitein Haddock werd geïntroduceerd. Maar weet je waar het toptalent van Hergé werkelijk tot uiting komt? In de hallucinatiescène in de woestijn, waarin de aan een delirium lijdende kapitein Kuifjes hoofd wil 'ontkurken'. Die zijn enorm akelig, en dat is iets wat alleen de allerbesten kunnen.
Ook leuk zijn de dialectversies van de 'Kuifje'-albums. Er bestaan er inmiddels in verschillende Waalse, Franse en Hollandse dialecten, en binnenkort komt er ook een versie van De Zwarte Rotsen in het Oostends. Maar dat verzinkt natuurlijk allemaal in het niets tegen Kuifje in 't Brussels, het dialect dat Hergé van z'n grootmoeder leerde, dat hij gebruikte voor het Syldavisch en de Arumbaya-taal, een dialect dat bij Kuifje hoort als friet bij stoverij. De hertaling naar het Brussels is gebeurd door Joseph Justens, en die heeft dat meesterlijk gedaan, met de juiste dosis onderkoelde humor. Niet te missen! De Franstalige tintinophiles kunnen ons alleen maar benijden, want wij kunnen deze Brusselse versie tenminste lezen, begrijpen en appreciëren. Sterker nog: ze zijn zodanig jaloers dat er binnenkort ook 'Franstalig' Brusselse vertalingen komen. Er zijn inmiddels gelukkig wel al drie albums verschenen in 't écht Brussels, en de nieuwste heet De Schat van Rackham de Ruue. Spreekt voor zich, dachten we zo.
(HDP)