Marsupilami 19: Witte magie
Brussel loopt storm voor de tentoonstelling
De Wereld van Franquin, en over een dikke week zal het tien jaar geleden zijn dat de meester stierf. Een goed moment dus om eens te kijken hoe het met Franquins meest kleurrijke creatie is gesteld: de marsupilami.
Geen paniek, het 19de album
Witte magie is geen zeemzoeterige kerstspecial rond 's werelds favoriete staartbeest, hoewel je dat zou kunnen vermoeden, afgaande op de cover. Maar veel ander goed nieuws valt er helaas niet te rapen. Om te beginnen is voor de zoveelste keer van scenarist gewisseld. Nu is het Colman - van 'Billy the Cat' - die een poging mag wagen, en dat resulteert in een geforceerde bedoening rond een goochelaar op retour die een marsupilami wil vangen om z'n show nieuw leven in te blazen. Wij blazen vooral van vermoeidheid met dit zielloze verhaal propvol onnodige woordspelingen, irritante flutscènes en andere flauwiteiten, tot zelfs een 'Asterix'-banket toe. En zoals al zo dikwijls is gebleken: hoe komt het nou toch dat men altijd vergeet om de marsupilami zelf in de spotlight te plaatsen. 't Is toch zijn reeks?! Maar nee, blijkbaar was er iemand van het kaliber van Franquin nodig om goeie visuele grapjes te vinden rond de staart en co. Batem heeft wel de nerveuze lijnvoering van Franquin in de vingers, maar hij mist zijn vindingrijkheid. En Colman is duidelijk ook niet de redder van deze reeks. De marsupilami gebruikt z'n staart blijkbaar alleen nog maar om klappen uit te delen. Hoe pover. We hadden jullie graag beter nieuws gebracht op deze kerstdag, maar het is niet anders.
(HDP)