Dj Vadim: U.S.S.R. the art of listening
Eindelijk worden wij en jullie ook eens als kunstenaars bejegend. Kunstenaars in eindeloos luisteren, kunstenaars in het doorgronden van nootje na nootje, stembandklank na stembandklank. Dj Vadim is gelukkig een leverancier van hofkwaliteit als het op vernuftig vervaardigde muziek aankomt. Zijn derde soloplaat is Vadim zoals we hem al kennen, met extra's.
Soloplaat is bij Dj Vadim haast een vloekend etiket, want de in Londen - en zowat heel de wereld - werkende Russisch geboren muzikant klist telkens weer nieuw talent om mee samen te werken. Zo was Antipop Consortium in zijn oren heel wat vroeger hip dan wij wilden geloven, en hij kijkt altijd ogen en oren uit naar nieuw geluid van over de hele bol.
Deze keer vallen vooral de mooie stem van dame Yarah Bravo op. Tussen rhymen en zingen, half fluisterend bij de cello van Vicky Matthews. Vadim kan je allang niet meer onder het pure beats en rhymes klevertje van hiphop invullen. Samples als een kurk uit de fles, verknipte klassieke instrumenten zoals de warme bas in 'Combustible' of de harp en beats in de weedwalm van 'The harp song part 2', heel sterke track. Vervelend zijn wel de tikkel dwangmatige snippers gesamplede tekstlijntjes uit obscure vinylplakken. De lol van dergelijke commentaarstemmetjes is er zo stilaan wel af en ze brengen ook muzikaal niets bij. Yarah opnieuw, begeleid door keyboard, keuvelend langs "...pacifist, paci-fist, paci-fizz, I don't paci-fit..." echt goed in de gaten houden deze stem, bijna Erykah denken we. Samen met Dj Plus one wordt er in 'In control' lustig heen en weer gescratcht en gejuggled bovenop een kloeke beat. Vervolg met etnisch eclectisch en de stem van Ade Soma of zweverig en geflipt bij de sax van Ursula Dudziak en de ploffen, kuchen, mompels en halve woorden van Killa Kela. Over alle songs verdeeld kan je je raptechniek spiegelen aan de flows, rhymes en steez van Phi Life Cypher, Gift of Gab, Vakill, Motion Man, Slug of het sappige Frans van TTC. Een hele boterham, die bovendien lekker smaakt.
Vadim sleept naar goede gewoonte heel wat nieuwe artiesten voor de microfoon en schaaft zijn eigenheid eigengereid verder bij. Hier en daar wat kleinigheidjes, vervelende stemmetjes vooral. Weglaten zou een luchtiger, lichter maar muzikaal aangenamer totaal meegeven. Toch een sterk album met veel ontdekkingen, van zangers tot muzikanten inbegrepen.
(LAD)