None but the righteous: The masters of sacred steel
Met de kerstpakjesjacht nog in zakken en handen uit de winterdonkerte terug, kunnen we ons een slechtere thuiskomt goed inbeelden. Met al die kerstelige zaligheid, gemeende goeddoenerij en ook wel om eindelijk eens wat Licht van de Heer in onze donkere vriesdagen op te slorpen, kwestie van depressies te vermijden, wenden we ons dan ook tot Zijn dienaars. Volumeschuiver open en glorierijk gloeien bij muzikanten die overal in de States met hun 'lap-steel guitars' het lof van de Goeie God bezingen. None but the righteous, deugdzamen spits uw oren!
Robert L. Stone was meteen gebeten toen hij het geluid van de steel guitar hoorde. Hij zocht de muzikanten op tijdens hun werk, in de kerk en ontmoette een stuk muziekgeschiedenis dat tot nog toe een beetje in een donker hoekje lag te verkommeren. Het geluid van de op de schoot bespeelde gitaren is verre van vroom en braaf en rockt in bepaalde tracks beter dan sommige whitey rockers zouden durven dromen. En ja, het gaat al eens over 'de Geest, de Redder, de Heer, priesters' maar echt het stoort niet. Een welgekeelde 'oh my God!' misstaat hier geen moment.
De gitaristen van The House of God en muzikanten als Sonny Treadway, Glenn Lee, Willie Eason lijken zo uit een ander vervlogen tijdperk te komen. Ze spelen met de ziel op de tong en hun leven en hun zijn in de snaren. De sfeer is er bij elk nummer vanaf de eerste klank en het zo specifieke geluid van de lap-steel guitar is heel aanstekelijk. 'Praise music' rockt ongelofelijk, 'Joyful sounds' is heerlijk vrolijk en luchtig en je klautert zo mee op 'The train' van Maurice 'Ted' Beard, magisch. In de kerk kweken hun songs een uitzinnige massa huilende dames met bloemetjesjurken de handen naar de hemel gestrekt, oma's met de ogen dicht genietend van de hemelse klanken, elke kerkbank heen en weer schuddelend van het ritme en de dampende ambiance. God heeft dat goed gezien denken we dan, ga eens 's nachts aan die stumpers van muzikanten verschijnen en geef ze een muzikale roeping, doe ze een schoon hemdje aan en breng ze naar je wervingskantoor, de kerk. Deze plaat is misschien de allerbeste Afro-American rock, blues, funk die je ooit zal horen, het zou doodzonde zijn om er niet naar te luisteren.
Dit is geen Andy C, geen Queens of the Stone Age, geen Jori Hulkkonen, geen Beenie Man maar muziek die rockt, bluest, funkt en je in je hart pakt als geen ander. Voeg er nog her en der een 'hallelujah' bij en je sleept boven zeker je aureooltje in de wacht. Goddelijk schoon en duivels goed.
(LAD)