Saybia: The day after tomorrow
Wat is er toch gaande met al die jonge zielen? Het lijkt er al te sterk op dat vandaag in rockland best heel veel harteleed, kopzorgen en algemene kommer tot je repertoire behoren of je komt er niet. Saybia is vanuit dezelfde overtuiging liedjes gaan maken. Maar lament op ritme geschoeid doet het vandaag overal goed.
Toch staan we niet zomaar negatief tegenover deze snaken. Op een bepaalde manier is Saybia meer luisterbaar dan Coldplay, waar ze nochtans heel duidelijk de mosterd halen, bewust of niet. Het zal wel de Scandinavische slag zijn zeker, of het feit dat we de stem van Soren minder vervelend vinden dan van anderen, ofwel treedt er ook bij ons gewenning op ten aanzien van de rocksmartlap-hype, aanvaarding van de kleine jongen/zanger in wiens lijf, leden en gedachtenwereld alles o zo pijn doet.
Met The day after tomorrow scoorden ze deze zomer in menig meisjeshart via 'I am lost...', geritsel op de fretten, 'Why do birds sing when you're near me', 'Call out your name the moment you are gone' en ook best wel lekkere stukjes gitaar en zang. Romantiek van de verwelkte roos en tranen op de lippen. Ze gingen indrukwekkend over Pukkelpop heen en klinken op hun manier best waarachtig. Toch is er telkens dat traag over de gitaar aaien, huilerig uithalen met de stem en er liefst vette melancholie bij serveren. Maar Saybia voegt daar minimaal eens een betere snarensleur aan toe. 'The miracle in july' en 'The one for you' vallen eigenlijk best wel mee, omdat het eerder lief dan zagerig is, of is dat ook weer gewenning? En het staartje moet toch weer schreeuwerig pijn gaan doen. 'The one for you' is wel best mooi door de rust en de stem van Soren die eens op normale temperatuur draait.
Misschien gaan alle bands van dit slag met hun volgende plaat eens iets maken waar meer levenslust in zit, meer rock en minder roest, en dan zijn we wel benieuwd. Eens ze allemaal een goede, verstandige, lieve, mooie meisje of jongen vinden en (vooral) kunnen houden, komt het wel goed met hen. Je kan makkelijk naar Saybia luisteren, maar veel zullen we er alvast niet van onthouden. Let op, dit is niet slecht, het stijltje komt gewoon stilaan onze strot uit. Het verdrinkt te vlug in zelfmedelijden en zou je eerder op een frisse depressie dan een goede luistersessie trakteren.
(LAD)