Hot Chip: Made in the dark

Wonky. Zonder meer de kleur, sfeer, ambiance en het gevoel van Hot Chip's derde plaat. Een bevreemdende kluts van een sound die wij niet beter kunnen plaatsen dan die twee freakos van Modern Talking die trachten als Lennon te zingen, boven muziek die het midden houdt tussen een gerevampte Yello
 en de zachtheid van Air, de funk van Chromeo en een gemene dosis bleeps, pioews en beats als afwerking. Hot Chip wil met onze voeten spelen, want het lijkt of ze niet kunnen kiezen tussen brilnerdy elektronische smartlappen als 'Whistle for will' of 'In the privacy of our love' die eigenhandig a new corniness watermerken, ' wowowow' -backings erop en eraan. Het zijn geen slechte songs, ze klinken gewoon écht weird, beetje zoals we The Knife of Basement Jaxx voor het eerst hoorden. Voor op de tijd? Zeker! En waarlijk fascinerend. Maar Hot Chip weet ook al te goed dat ze op alle festivals en in elke club furore maakten met hun gigantische beatskletsers, meppende nerdy Japanners stokkezot op Dance Revolution, een op hol geslagen oldschool lunapark. En midden 'Shake a fist' komt de waarschuwing, dit is een spel: 'Sounds of the studio' en dan is het boxen geblazen. ‘Bendable Poseable' is absurd aanstekelijk (al een week of twee in onze kop), 'Ready for the floor' stuiterende electro-body als een Nintendo-classic met die halve engelenstem erboven. We wachten nu al op de remixes van elke track! Hot Chip heeft een vermoeden van ingehouden kracht, straffe mannen zonder moeite en de jongste en veelbetekenende revolutie in dansland. Nu al een van de platen van 2008? Daar zijn we echt 100% zeker van!

(LAD)