Green Manor 2: Dood zijn heeft weinig om het lijf
Stripscenarist is een onderschat beroep. Ga maar eens naar een stripbeurs: de fanboys zullen de tekenaars belagen, bedelend om een schetsje op de binnenkaft van hun album. En de scenarist? Ach ja: is dat die schuchtere kerel die naast de pennenridder zit? Ok ja, goed, laat die dan ook maar een krabbeltje in het album zetten. Tja, tegen dat een stripscenarist een sterrenstatus bereikt, moet-ie al héél straf zijn. Jean Van Hamme, om hem niet te noemen.
En toch denken we dat zo'n status vroeg of laat het deel zal worden van Fabien Vehlmann, nog vrij nieuw in het vak en nu al de koning van het vindingrijke stripkortverhaal. Vehlmann bezit de gave van het logisch denken, en de capaciteit om dat over te brengen in een verhaal, net als de betere detective- en sciencefictionschrijvers. En kijk: twee keer Victoriaanse whodunits in 'Green Manor', één keer speculatieve sf-verhalen in Een wolkeloze toekomst, en wij zijn al een fan! Deze tweede verzameling 'Green Manor'-verhalen, net als vorige keer met veel zwier getekend door Denis Bodart, bevestigen het sprankelende talent van Vehlman. Als een soort Edgar-Allen-Poe-met-humor schudt hij zes leuke strippuzzels uit zijn mouw: verrassend, spitsvondig en altijd origineel. Begeef je naar de rooksalon, vul een pijp, laat jezelf twee duim whisky uitschenken door de lokale James, en genieten maar.
(HDP)