Moby : Last night

Ambitieus plannetje: 25 jaar clubben in New York samenvatten als een nacht van 8 uur vol dansen en verbijstering van zintuigen, en die nacht kristalliseren naar een plaat van 65 minuten.

 

Jammer dat niet elke pil even goed is, niet elke cocktail even straf is en niet elk koppel heupen even broeierig danst. New York nightlife 1983-2008, Moby's bloemlezing. De kale knikker heeft er al twee hits uitgepuurd. ‘I love to move in here', eind jaren tachtig hiphouse van voor de drank begint te werken, warm, maar heet moet het nog worden. Los van de ratelende rappers is dit een zwoel dansbaar schijfje. ‘Disco lies' is meteen een flits vooruit naar de puberjaren van dance, grote massa's, wildheid als standaard, iedereen uit zijn dak en in trance. Een lijflied zoals ‘Feeling so real', ‘Hymn', 'Everytime you touch me'. Dikke hartklopbeats, zweverige synth eronder, een knapperige stem die hard uithaalt aan de break, perfect recept voor danssucces. ‘Stars' is van hetzelfde laken een mindere broek. De aanlopende drum, het pianodeuntje, sample ertussen, stem erboven, een track die hij nog ergens in een kast had liggen. ‘I'm in love' is tijdens de magische uren waarop het of de hele nacht dansen, of de hele nacht neuken wordt. Of beide. Zwoel, door een wazige oliefilter gezien, drank over boezems, kussen in de hals, lachen, lallen en geil als boter. En aan de vier songs te horen waarmee Moby uiteindelijk 's ochtends terug in zijn thuiszetel ploft, is hij zelden van bil gegaan. Dan maar lauwe chill-out om te bekomen bij een theetje en zonder rondje ochtendgymnastiek tussen de dons.

(LAD)