Einde van een tijdperk: Lucky Luke 42: De legende van het Westen

Een tijdperk is afgesloten: De legende van het Westen is de laatste 'Lucky Luke' van de hand van Morris, de in juli vorig jaar overleden Kortrijkzaan die dankzij zijn ironische westernstrips een van de populairste én meest gerespecteerde striptekenaars van de 20ste eeuw werd. Nu vinden we het eigenlijk doodjammer dat Morris (nog één keer: Maurice De Bevere) zijn carrière niet in schoonheid heeft kunnen eindigen.

Na de dood in 1978 van scenarist Goscinny, de man die van sommige 'Lucky Lukes' absolute mijlpalen in de geschiedenis van de humorstrip maakte, is Morris bijna een kwarteeuw lang koortsachtig op zoek geweest naar iemand die het niveau van de 'Lucky Luke'-verhalen hoog kon houden. Dat is schromelijk mislukt: van de pakweg twintig albums die sindsdien zijn verschenen, zijn er hooguit een handvol de moeite van het lezen waard. Morris bleef ze echter met de moed der wanhoop tekenen in zijn onsterfelijke stijl van 'minder is meer'. Het heeft niet mogen baten.

Nochtans is het uitgangspunt van De legende van het Westen, geschreven door de Zwitser Patrick Nordmann, niet slecht: de Wild West Show van William Cody alias Buffalo Bill, die een suikeren showversie geeft van de pionierstijd van het prille Amerika, wil eerst Lucky Luke en daarna de Daltons inlijven als aanwinst voor zijn rondreizend spektakel. Leuk idee inderdaad, maar je moet het dan ook nog kunnen uitwerken. Halverwege het album begint het verhaal te schipperen en valt er aan het gedrag van Luke geen touw meer vast te knopen. En hop: weer mislukt, exit Lucky Luke. Alhoewel! In tegenstelling tot Hergé nam Morris zijn held niet mee in zijn graf. Er komen dus nog 'Lucky Lukes', maar nu ook de laatste strohalm kwaliteitsgarantie is weggevallen, kunnen we niets anders doen dan het ergste vrezen.

(HDP)