21/10/2009
Das Weisse Band
De nieuwe film van Michael Haneke (je herinnert je vast nog zijn uitstekende Amerikaanse remake van Funny Games, twee jaar geleden) is nog geen kwartier bezig als je een scène te verwerken krijgt die alleen uit het brein van de notoire Oostenrijkse misantroop had kunnen komen.
Een jongetje van een jaar of vijf wiens vader zopas een ernstig ongeval heeft gehad, heeft met zijn oudere zus een conversatie over de dood. Het kereltje acteert schitterend: bij elke keiharde waarheid over de onvermijdelijke vergankelijkheid van het leven die zijn zus als kasseistenen op zijn frêle hoofdje dropt, zie je geleidelijk zijn onschuld wegsmelten als sneeuw voor de zon, waarna het kind als een murw geslagen bokser in de touwen hangt, volkomen gedesillusioneerd in het bestaan, nog vóór zijn zesde verjaardag. Da's Haneke ten voeten uit, dus als je je niet opgewassen voelt tegen tweeënhalf uur loodzware, door en door pessimistische dissecties van de menselijke natuur, kies dan maar iets luchtigers. Als je het wél aandurft, dan krijg je een in oogverblindend zwart-wit gefotografeerde existentiële whodunit te zien die de wrede en perverse geheimen van een besloten protestants dorp in het Oostenrijk van vlak vóór de Eerste Wereldoorlog blootlegt. Das Weisse Band, winnaar van de Gouden Palm in Cannes, is een inktzwart verhaal over machtsmisbruik, verstikkende religie, kindermishandeling, verlies van onschuld en de nefaste claustrofobie achter de stuurse koppen van een hypocriete dorpsgemeenschap waar de mensen nooit hebben geleerd om lief te hebben. Zéér zware kost, maar de uitmuntende acteerprestaties - ook en vooral van de kinderen - en de briljant gecomponeerde, bijna lichtgevende beelden maken er voor doorgewinterde filmliefhebbers toch weer een feest van.
(HDP)