Ragebol 5: Een faun op je schouder
Al zolang we ons kunnen herinneren zijn we 'Ragebol'-fans. De Brusselse tekenaar Frank is een magiër die met zijn impressionistische tekenpen echte gevoelens op papier zet. Wij kennen in elk geval niemand die zo treffend de zintuiglijke ervaring van een zinderende zomermiddag op het platteland in beeld kan brengen.
Frank is een onthaaster. Dat merk je ook in zijn albums: hoewel het personage toch al zo'n 20 jaar meegaat, is dit pas het vijfde deel uit de reeks. In het begin waren de verhaaltjes van Ragebol kleine opvullers voor het weekblad Robbedoes, bijna educatieve natuurschetsjes uit de notitieboekjes van het hoofdpersonage. Tot hij samen met scenarist Bom het schitterende lange verhaal
De droom van de walvis maakte, een pakkend mooie ode aan de stad Brussel. En het werd nog beter: het vervolg
De beeldhouwers van het licht was ronduit meesterlijk, een briljant getekend en verteld verhaal met ecologische inslag. Daarna werd het een hele tijd stil rond 'Ragebol' (Frank werkte onder meer aan het nostalgische epos 'Zoo'), tot hij in
De nacht van de kat de draad weer oppikte met een volwassener hoofdpersonage. Er volgde nog een album met reisverhalen, en nu is er het ontroerende
Een faun op je schouder, waarin Frank (solo) terugkeert naar z'n roots: de notitieboekjes van Ragebol. Geen verhaal dit keer, maar ecologische beschouwingen en filosofische bedenkingen bij een steeds vooruitsnellende wereld waarin mens en natuur verweesd achterblijven. Franks eigen mijmeringen in het zomers glooiende landschap, gesprekken met bomen, en op zoek gaan naar de hoogstpersoonlijke faun op je schouder. Het klinkt ongelooflijk soft, maar het is juist een vlijmscherpe analyse van de wereld waarin we leven, een pracht van een album dat de grenzen verlegt van wat met het medium beeldverhaal kan worden overgebracht.
(HDP)