Dagboek van een Leuvense student: Een (h)(g)eilige oude man

Vorig jaar was ik nog zo naïef om mijn handgeschreven brief, vergezeld van een wortel, suikerklontje en koud biertje, in mijn schoen voor de schoorsteen op kot te zetten. De Sint en zijn zwarte pieten legden mijn uitnodiging echter naast zich neer en sloegen mijn schoorsteen (weer eens) over. Deze keer zou ik niet meer braaf afwachten en dus besloot ik het heft in eigen handen nemen. Niets zo leuk als zelf je eigen cadeautje, snoep en koekjes uit te kiezen. Met mijn grijze baard aan de kin, mijn mijter op het hoofd en mijn kleren nog stinkend naar het bier begaf ik me naar het plaatselijk warenhuis, waar ik mijn eerste boodschappen als officiële Sint deed.

 

Bij het verlaten van de winkel botste ik op een groep kleuters. Veertig paar schattige ogen keken me vragend aan. Ik gaf ze allemaal een mandarijntje en beloofde dat de Sint alles zou brengen wat hun hartje verlangde. De sfeer veranderde echter in een handomdraai toen mijn baard afviel, mijn boodschappentas met flessen alcohol doorscheurde en de groep kleuters begon te janken. Ik nam vlug de benen en ging mijn geluk ergens anders beproeven. Studenten waren dan wel een makkelijkere doelgroep maar mijn magere geldbeugel kon hun aantallen niet aan. Er zat niets anders op dan mijn studentenverenging in te schakelen. De preses nam de mijter over en ik promoveerde van marginale Sint tot fantastische hoofdpiet. In elke aula werd lustig met lekkers gegooid en moesten stoute studenten bij de Sint op de schoot.

 

Menig vrouwenvolk passeerde de Sint zijn billen en zelfs een heilig man bereikt soms zijn limieten. Het werd duidelijk tijd de mijter over de haag te smijten en het overige snoepgoed door  te spoelen met wat gerstenat. Onze taak zat erop, we hadden de Leuvense student en het presidium weer een fantastisch dag bezorgd met de nodige afleiding van die steeds dichterkomende duistere periode, de blok.