A cinq heures de l'après-midi

Afghanistan, begin 2002. De Taliban is verjaagd, de rookwolken boven Kaboel zijn opgetrokken en de Afghaanse bevolking kijkt schuchter tegen de plots herwonnen vrijheid aan. Vooral de vrouwen, die nu voor het eerst in jaren vanonder hun burka vandaan kunnen komen, kijken met grote onzekerheid de nieuwe toekomst tegemoet.
Noqreh, een meisje van een jaar of twintig, is een van hen. Ze heft haar sluier op, blikt zelfzeker haar verwoeste land in de ogen en besluit dat ze op een dag president van Afghanistan zal worden. Ze schopt de pantoffeltjes van haar voeten en laat ze in modieuze schoenen glijden die luid klikklakkend weergalmen tussen de ruïnes van een verwoeste stad. Maar Noqrehs vader, een heel religieuze oude koetsier, vindt al dat goddeloze gedoe maar niks. Vrouwen moeten volgens hem niet studeren en al helemaal geen ambitie hebben. Hij laadt wat overblijft van zijn gezin op zijn koets, en vertrekt door de woestenij richting Kandahar, het noodlot tegemoet.

A cinq heures de l'après-midi is de eerste fictiefilm die gedraaid werd in Afghanistan na het verjagen van de Taliban, en is daarom als historisch document alleen al het het bekijken waard. Cineaste van dienst is Samira Makhmalbaf, een 24-jarige telg uit de Iraanse Makhmalbaf-filmdynastie (vader Mohsen draaide vóór 11 september al de film Kandahar in Afghanistan, en nu heeft zowaar ook Samira's 15-jarige zusje een film in competitie op het festival van Venetië). Samira, die eerder al de film Blackboards maakte in Koerdistan, ging een aantal maanden tussen de Afghanen in Kaboel wonen en won langzaam maar zeker hun vertrouwen. Ze plukte 'acteurs' van de straat en draaide met hen een fragiele film die begint met een straaltje hoop, maar al vlug de complete verwoesting en uitzichtloosheid van de Afghaanse situatie duidelijk maakt. A cinq heures de l'après-midi is een naar westerse normen heel trage film, maar 't is wel een uniek tijdsdocument dat je meeneemt naar de Middeleeuwen vandaag. Bovendien is het een unieke kans om de stem van leeftijdgenotes te horen uit een deel van de wereld waar zelfontplooiing voor jonge vrouwen helemaal niet vanzelfsprekend is. Moedig!

(JC)