Linkin Park

Linkin Park valt ruwweg te klasseren onder de boysbands met een randje. Tikkeltje (een tikkeltje maar hoor) ruiger en al eens eerder op Donna dan op Studio Brussel. Ongetwijfeld tot aan hun teennagels gestyled en contractueel vastgelegd wat er moet gedragen worden, kwestie van de sponsors tevreden te houden. Dit zijn ze live.


We hebben het altijd al moeilijk gehad met dit fenomeen, de voorgekauwde hap, de hogeropbeslissing van ‘hey kids, dit moeten jullie goed vinden, dit is keitof, dit is the shit’, in de mottigst uitgesproken zin van het woord. Kortom, Amerikaans imperialisme op zijn slechtst.

Aan de andere kant zijn er waarschijnlijk tienduizend meer bands die even klaargestoomd zijn als deze linke baaskes en zullen we dus toch heel aandachtig luisteren wat ze te zingen en zeggen hebben. Haja, op live-platen verwacht je toch net die persoonlijke band met het publiek, die grappige anekdote, het liefhebben van de fans. Een ‘bounce with us’, ‘are you ready’, ‘you’re looking beautiful today’, maar ook een pluim voor de hardwerkende muzikanten in het publiek, dat vinden we wel fijn en vriendelijk en een - toegegeven - strak en professioneel gespeelde set. De dvd die je in dit dubbeldoosje meekrijgt plonst je wel meteen het concert in, het massale van publiek en wat vier muzikanten en een ‘turntablist’ (hahaha) en een beetje muziek kunnen teweegbrengen, voor de fans een essentieel stukje verzameling. Hier en daar een snipper achter de schermen met een ninjaster en gekneusde voet, en als je goed luistert kan je zelfs de gecensureerde ‘fucks’ en ‘motherfuckers’ ontdekken, die Amerikanen toch, banger voor een woord dan voor een kogel.

In ‘93 werd er met het mengen van wilde gitaren en gerapsel een geslaagd experiment gevoerd onder de vlag ‘Judgment night’. Slayer en Ice-T, Faith No More en Boo-yaa tribe, Biohazard en Onyx, vuur op de dansvloer. Later nog even hernomen op de Spawn-soundtrack. Linkin Park heeft van dit experiment een genre op zich gebouwd, hop-rock, hip-metal? Het zal nooit vooraan in onze platenkast staan, maar als hun debuutalbum 14 miljoen keer door de kassa ging zal het - hopelijk - wel voor iets goed zijn. Geef ons toch maar ‘Judgment night, whoo ha!!’, maar ja, we waren toen ook nog ukken met jonge oortjes.

(LAD)