The Last Samurai
Dat schaamteloze alle-registers-opencinema ook heel erg goed kan zijn, bewijst
The Last Samurai, een epische spektakelprent van Edward Zwick met Tom Cruise.
De film is voorspelbaar van a tot z, maar dat maakt geen moer uit: dit is ouderwets opwindende filmpret van de bovenste plank. Tom Cruise speelt kapitein Woodrow Algren, een 19de-eeuwse veteraan van de Amerikaanse Burgeroorlog die onder Custer een oorlogstrauma heeft opgelopen en sindsdien aan lager wal en de drank zit. Voor een royaal salaris laat-ie zich naar Japan verschepen om aldaar het zich moderniserende leger te trainen voor hun strijd tegen de laatst overgebleven samurai, de krijgslieden uit het klassieke, feodale Japan. En het kon natuurlijk niet uitblijven: bij de eerste confrontatie wordt onze Tom ontvoerd door de samurai en meegenomen naar hun schuilplaats…
Tja, wat daarna gebeurt laat zich raden, maar nogmaals: het geeft niet. Zwick trakteert je op zoveel prachtige beelden, verteerbare mystiek en grote gevoelens dat de cultuurshock van Cruise blijft boeien. Hij haalt ook alle Japan-clichés uit de kast (hara-kiri, ninja's, zwaardvechtduels, spirituele hocuspocus…), maar presenteert ze met zoveel liefdevol vakmanschap dat je er gráág in opgaat. En dat levert onvergetelijke beelden op. Wanneer de samurai voor het eerst in vol ornaat opdoemen uit de mist in het nevelwoud - in slowmotion op- en neergaand op hun strijdrossen - krijg je gegarandeerd kippenvel. De fotografie is oogverblindend. Voeg daar een hoop geweldige slagveldscènes aan toe, en je krijgt alles wat je van een blockbuster kan en mag verwachten: de tweeënenhalf uur vliegen voorbij. Cruise en zijn samurai-makkers zijn bovendien onnoemelijk stoer en geloofwaardig in hun 'eer vóór alles'-standvastigheid. De eerste megaproductie van 2004 is een absolute voltreffer. Nog van dat!
(JC)