H.M.S. 1: De schipbreukelingen van de Miranda

Laat één ding duidelijk zijn: ik heb meer dan één druppel zeemansbloed in de aderen. Geef me een stijve bries, een krakende houten boeg, een klapperend zeil en zingende scheepskoorden, en je zal me niet meer horen. Hoeveel stripjournalisten kunnen zeggen dat ze een oom hebben gehad die kapitein op de lange vaart was? Ik dus wel.


Ik ben het soort jongen die helemaal van de wereld is tijdens een film als Master and Commander. Het type kerel die nog nooit een vakantie heeft geboekt als daar niet op z'n minst één boottocht in vervat zat. Kortom, ik ben compleet zot van de scheepvaart. Iedereen reist naar Liverpool voor The Beatles, ik omdat daar een razend knap scheepvaartmuseum is ondergebracht in de oude pakhuizen aan het Albert Dock. Iedereen wil tapas eten en wijn drinken in Barcelona; ik wil liever het galei van Don Juan nog eens zien. Hell, ik zou wel elk weekend naar Amsterdam kunnen treinen, gewoon om daar een hele dag te gaan rondneuzen op die schitterende Verenigde Oost-Indische Compagnie-replica. Godver, ik woon zelfs in een huis met een patrijspoort aan de straatkant, en er loopt een scheepsbrug tussen m'n keuken en m'n eetplaats.

Uiteraard heeft dit allemaal een weerslag op m'n stripconsumptie. Bourgeons slavenepos Kinderen van de Wind is een van mijn all time favourites, en ik ben zeer te spreken over wat Pellerin doet in z'n 'Havik'. Ik heb dan ook reikhalzend uitgekeken naar 'H.M.S.', een nieuwe reeks van 'Fog'-scenarist Seiter die zich afspeelt op de Britse vloot in de late 18de eeuw. Seiter is een sfeermens: wat hij mist aan vertelkracht, compenseert hij met sfeerschepping. Dat lukt wel in de openingspagina's van De schipbreukelingen van de Miranda , waar bij ruig weder onfrisse dingen gebeuren in het want. Maar die initiële spanningsboog blijft niet lang strak staan. Het verhaal blijkt al gauw niet veel meer dan een vehikel om zoveel mogelijk shots van dat prachtige schip te tonen, uit alle mogelijke hoeken. Steriele, met de computer gemaakte prenten van Johannes Roussel zijn het, zo digitaal dat het lijkt of ze uit een tekenfilm zijn gecapteerd. Veel goede bedoelingen, maar wel met een artificieel resultaat dat verdrinkt in te weinig talent en te veel vertrouwen in Photoshop. Nevertheless , hijs de zeilen, you nancy boys!

(HDP)