The Chemical Brothers: Push the button
‘Galvanize’, eerste nieuwe single en opener van
Push The Button, slaat in als een bom. Een feestelijk doemgevoel boven etnische beats, rapper Q-tip perfect op zijn plaats en een heel hoog hitgevoel zonder doordeweeks te zijn. The Chemical Brothers' vijfde kondigt zich veelbelovend aan.
Want we hadden het na ‘Hey boy hey girl’ eigenlijk wel een beetje gehad met dit duo. Goed, ze veranderden de hele dancewereld grondig toen ze in ’95 hun debuut op de stomverbaasde luisteraar loslieten, maar er kwam sleet op die formule. ‘Galvanize’ klonk ons eindelijk weer eens fris in de oren. ‘The Boxer’ skippen we na anderhalve minuut, want steeds hetzelfde, maar we kunnen gelukkig lachen en meeknikken bij volger ‘Believe’. Een uit de kluiten gewassen funky beat in een song die het maakt op de heerlijke stem van Kele Okereke van Bloc Party, je weet wel van meekeler ‘Banquet’. De song blijft boeien en krijgt op een dansende live-weide zeker zijn volle waarde. Topdanser van dit album. In de uitloper wordt ‘Hold tight London’ al aangekondigd, die met een echte clubbeat housy komt aangedarteld en dan machtig blijft zweven in de dromerige vocals van Anna-Lynne Williams, het wordt nooit wild maar wel dansbaar. ‘The big jump’ en ‘Left right’ zijn zonder twijfel de buitenbeentjes van de plaat. Het ene zo goed als te gek leuk om los te lopen, en het laatste zo in de wijk van Eminem opgescharreld, maar niet uitblinkend in originaliteit. De plaat blijft verder tot het einde boeien, want de broers schitteren op dit album in verscheidenheid. Voor ons zijn ze helemaal terug!
(LAD)