Bin Jip

Zuid-Korea rules! Bin Jip is al het tweede Koreaanse meesterwerk in zes maanden tijd dat ons land verovert, na de uppercut Old Boy. Bin Jip van Kim Ki-duk (zie ook Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring) is een wonderbaarlijk originele prent die vrijwel zonder woorden een hoogst bizar liefdesverhaal vertelt.


Tae-suk is een jongeman die aan de kost komt door flyers van restaurants te verdelen in chique wijken. Aan het einde van elke ronde breekt hij binnen in een leeg huis. Hij kookt er, doet de afwas, wast de kleren, herstelt de kapotte stereo en slaapt in het bed. Hij steelt niets, en glipt ongezien weer naar buiten. Op een dag wordt hij betrapt door Sun-hwa, een ex-fotomodel die leeft onder de terreur van haar brutale man. Het is het begin van een vreemde, woordeloze relatie.

Niets in Bin Jip is zoals je het verwacht. De hoofdactrice Lee Seung-yeon zegt in heel de film geen woord. Ze acteert meer met haar tenen dan met haar tong. Ook Tae-suk (Jae Hee) drukt zich uitsluitend uit door middel van lichaamstaal. En door het meppen van golfballetjes. Het klinkt wellicht te gek voor woorden, maar toch is dit een geweldig pakkende fabel die heel veel vertelt in verschillende lagen. Er is de onwaarschijnlijke lovestory. Je krijgt inzicht in het fenomeen van huiselijk geweld. Het is een prent over onzichtbare mensen achter muren en neergelaten luiken. En ten slotte is dit ook een film die de klassenverdeling in Zuid-Korea op een briljant metaforische wijze blootlegt.

Meer dan één beeld uit Bin Jip zal nog lang op je netvlies blijven branden, maar echt geniaal zijn de scènes in de gevangeniscel. Tae-Suk, die toch al als een soort geest door de huizen in de rijke buitenwijken spookte, wordt helemaal onzichtbaar in een soort geluidloos ballet van een grote schoonheid. Dit is Aziatische topcinema op z'n adembenemendst.

(JC)