Delaby en Dufaux over de terugkeer van 'MURENA'

'Murena', de superieure stripreeks over keizer Nero, de venijnige vrouwmensen die hem omringden en de dodelijke decadentie van het Oude Rome, is terug.
 De eerste cyclus, die handelde over de perfide manipulaties van Nero's moeder Agrippina, is gebundeld in een mooie verzamelband, iets wat zelden gebeurt op de Nederlandstalige stripmarkt. Dat feit op zich was al reden genoeg om te feesten, maar bovendien zijn Philippe Delaby en Jean Dufaux begonnen met een tweede cyclus, met een bloedstollend knap nieuw album als resultaat.

Agrippina is niet meer, maar de fantasie van schrijver Jean Dufaux blijkt springlevend. Hetzelfde geldt voor zijn zakelijk instinct. De eerste 'Murena'-cyclus was inmiddels al vier jaar afgerond en had zo langzamerhand een cultstatus verworven. Ondertussen Dufaux' samenwerking met tekenaar Philippe Delaby in 2004 geresulteerd in een oogstrelend nieuw deel van de al even succesvolle fantasy-reeks 'De Klaagzang van de Verloren Gewesten'. Dufaux en Delaby waren een gouden team gebleken, en ze zouden wel gek zijn geweest als ze niet hadden doorgegaan met 'Murena'. Het resultaat ligt vandaag in de winkel en heet De Zwarte Godin. Hou je vast voor een meesterlijk getekende en meeslepend geschreven reis naar het met intriges bezaaide Oude Rome, waar Nero definitief het pad naar de waanzin inslaat, de verleidelijke Poppaea haar gifgroene ogen op de keizer laat vallen en de wagenrennen door het Circus Maximus denderen.

Uitgeverij Dargaud liet Delaby en Dufaux door het nieuwe album bladeren en commentaar geven bij hun werk. Dat klonk als volgt.

Delaby: Voor de eerste keer in 'Murena' openen we met een tekening van een volle pagina. Al die pracht en praal, en die menigte, ik vond het heerlijk om dat te tekenen.

Dufaux: De opener van een strip is heel belangrijk. Omdat we aan een nieuwe cyclus begonnen, wou ik dat de lezer een overzicht kreeg. Maar zo'n grote tekening met een enorm decor, vol diepte en details, dat kun je je enkel maar permitteren als je een tekenaar hebt die het aankan.

Delaby: Ik teken nochtans even lang aan één gezicht dan aan een heel decor.

Dufaux: Hoe een personage grafisch wordt weergegeven, dat is van primordiaal belang voor de helderheid van een strip. Als de 'acteur' niet past bij de rol, zal het scenario zijn richting verliezen. Philippe z'n 'castings' zijn altijd vlekkeloos.

Delaby: Aan de scènes met de wagenrennen, die bijna een kwart van het album innemen, heb ik twee maanden gewerkt. Ik heb het publiek getekend tot en met de kleinste figurant. Ze kijken niet allemaal in dezelfde richting: er zijn er die commentaar geven, die zich naar hun buurman toedraaien... De invalshoeken zijn zeer divers.

Dufaux: Het spektakel speelt zich tegelijk af in de arena en in het publiek. Ik wou een parallel weergeven tussen de race met de wagens en de race naar de macht. Je moet je voorstellen dat wagenrennen in die tijd even populair was als voetbal of tennis vandaag. Alleen vielen er dikwijls doden, want het ging eigenlijk om mannen die rechtop stonden in een zeepkist die werd voortgetrokken door vier paarden. Als de keizer meereed, dan toomde men zijn paarden in. Wat niet wil zeggen dat het dan niet gevaarlijk meer was. Nero had echt wel ballen om daaraan mee te doen.

Delaby: En tegelijk was Nero niet bang om zich in het ondergrondse homomilieu te begeven. "Dit is het Rome naar mijn hart," zegt hij. Je mag niet vergeten dat hij heel zijn leven de speelbal, het slachtoffer van vrouwen is geweest. In zo'n typische mannenwereld voelde hij zich thuis, kon hij zich herbronnen.

Dufaux: De Romeinen hadden het niet voor mietjes, maar homoseksuele relaties op zich waren zeker niet in strijd met de moraal van die tijd.

(HDP)