Perfume - The Story of a Murderer

Als jij een van de twaalf miljoen enthousiaste lezers bent van Het Parfum, de bestseller van Patrick Süskind, denk dan maar beter twee keer na voor je naar de filmversie gaat kijken.
 De adaptatie van de Duitse regisseur Tom Tykwer (een cultfiguur in arthouse-kringen sinds Lola Rennt) stinkt namelijk, en dat voor een film over een kerel die geobsedeerd is door perfecte geuren. Alsof het verhaal van Süskind nog niet bizar genoeg was, heeft Tykwer zich overdadig uitgesloofd om er een stoet van beelden bij te bedenken die balanceren op de grens tussen zwaar gestileerde esthetiek en over-the-top naturalisme. Dat Peter Greenaway daar twintig jaar geleden nog mee wegkwam, tot daaraan toe, maar dit is 2006 en Tykwer heet een jonge cinemawolf te zijn. Niet dus: het verhaal van Jean-Baptiste Grenouille, de geurenpervert die onder de toonbank van een viskraam werd geboren in het 18de-eeuwse Parijs, is zodanig geforceerd extravagant in beeld gebracht dat het meer dan één keer belachelijk wordt. Bovendien is Ben Whishaw, de jonge Britse Shakespeare-acteur die de hoofdrol vertolkt, abominabel slecht. Hij komt niet verder dan schaapachtig te staan rondkijken in een soort inhoudsloze mime-oefening; het lijkt wel Theater Exces op de Gentse Feesten. De bijrollen van rasacteurs als Dustin Hoffman en Alan Rickman kunnen het totale débacle niet vermijden. Tot overmaat van ramp duurt Perfume - The Story of a Murderer véél te lang, doch blijf vooral wakker tot de executiescène op de markt van het Zuid-Franse parfumstadje Grasse. Aanschouw, geloof je ogen niet en geniet dan van het collectieve hoongelach dat opstijgt uit de zaal. Nee zeg, het enige positieve aan deze prent is dat je nu overal een goedkope filmversie van de roman op de kop kunt tikken. En die is wél goed.

(HDP)