Little Miss Sunshine

Een van de leukste en tegelijk ook mooiste films van dit najaar is Little Miss Sunshine, het regiedebuut van Jonathan Dayton en Valerie Faris, een echtpaar dat hoog staat aangeschreven in de wereld van de muziekvideo's.
 Toch is dit geen stroboscopisch actievehikel vol zwiepende camera's en knetterende effecten. Integendeel, Little Miss Sunshine is een kleine, gezapige tragikomedie over een dysfunctionele Amerikaanse familie, die op het juiste moment venijnige weerhaakjes in je lachspieren plant. Daarbij doet de film - waarin een zootje bloedverwant ongeregeld door Amerika reist op weg naar een schoonheidswedstrijd voor piepjonge meisjes - geregeld denken aan het werk van Wes Anderson (The Royal Tenenbaums, The Life Aquatic) of Zach Braff (van het verrukkelijke doch schromelijk onderschatte Garden State). Bitterzoete zwarte humor laat zich in Little Miss Sunshine verrassend vlot mixen met ontroering en emotie. Dat werkt zo goed dat je vrijwel meteen van de bizarre personages gaat houden. Alan Arkin zet als de pornoverslaafde, heroïne snuivende opa een krasse knar neer die je niet licht zal vergeten, en Greg Kinnear en Toni Collette zijn uitstekend als het onwaarschijnlijke maar toch onafscheidelijke echtpaar. De opkomende comedy-acteur Steve Carell, die je kent uit The 40 Year Old Virgin, heeft erg goed gekeken naar Bill Murrays deprimo pokerface in Lost in Translation en Broken Flowers, maar desondanks is hij onweerstaanbaar als de suïcidale, homoseksuele Proust-kenner Frank Hoover. Little Miss Sunshine is een dikke aanrader voor wie met een brede glimlach de bioscoop wil verlaten.

(HDP)