Dagboek van een eerstejaars: De goede voornemens

Niets zo geweldig als die lesvrije week. Iedereen vult zijn dagen dan verschillend in, maar voor elke student is het de definitie van een zorgeloos leven. Niemand die zaagt dat we moeten studeren of dat we dit semester wat beter ons best moeten doen. Natuurlijk komt aan alle mooie liedjes een einde en ook deze hymne speelde zijn finale noten. De komende dagen zouden we opnieuw geconfronteerd worden met het bestaan van een wekker (of überhaupt de tijd), zouden we aangevallen worden door nerveuze studenten die vol stress hun resultaten afwachtten en moesten we er weer ons beste beentje voor zetten om toch maar dat begeerlijke diploma te bemachtigen.

Wanneer de trein Leuven naderde, overwon de levensgenieter in mezelf en voor ik het wist stond ik in mijn fakbar te genieten van een vers getapte pint. Her en der weerklonken de goede voornemens om dit semester toch wat meer aanwezig te zijn in de lessen en minder uit te gaan. Vanaf de wieg al was ik een beetje tegendraads en zodoende stond na enkele seconden mijn besluit vast. Ik noemde het net geen lesvrije maand, maar de komende maand zou ik er toch goed van genieten. Er bestond toch zoiets als een natuurlijk evenwicht en meer dan een maand hard studeren moet dan ook beloond worden met een maand festiviteiten. Zo zou ik enkel de lessen skippen waarvan het algemeen aanvaard werd, mijn boeken deze keer gaan halen voor een prof me er boos over aanspreekt maar alles keurig bijhouden voor wanneer onze vriend, Mr Blok, terug voor de deur staat.