Mercury Rev: The Secret Migration
Voor ons is dit eigenlijk een flashback van jewelste. Het dromerig fladderende hoesje van Mercuy Revs nieuwe cd katapulteert ons rechtstreeks naar 1991 en de rijkelijk psychedelisch flippante én geniale debuutplaat van deze band.
We zijn goed veertien jaar (!) verder. De drugs zijn uitgewerkt, dat is duidelijk. De afkick is ook verteerd middels het nogal donkere maar meesterlijke
Deserter’s songs en het ‘Hé, daar is weer licht aan het einde van die tunnel’-gevoel in
All is Dream. Ze kunnen weer lachen bij Mercury Rev, en dat horen we graag. Want de nasale klank en de vreemde weemoed die je in Jonathan Donahues stem hoort, past zo mooi bij de poppy, kosmische Americana-stijl waarin Mercury Rev, samen met The Flaming Lips, heer en meester is. Deze zesde plaat op veertien jaar is dan ook het orgelpunt van alles wat voorheen kwam, en een reis langs overgave, liefde en dromerigheid op zijn best. Dat merk je meteen al met het koddige ‘Secret for a song’, heel poppy dromerig en aanvaardbaar bombastisch, fijne piano langszij. Zachtjes en verfijnd, veel songs zijn bijna sprookjes. Bij ‘Climbing Rose’ is dat een ode aan een roos die boven de andere plantjes uitgroeit, verliefd zijn en zo, elkaar de lucht in voelen.
"I’ve struggled with an old angel all night long" in ‘My love’, waarin Donahue berouw heeft over liefde die hij niet heeft gegeven, alweer boven zo’n tikkel bombast in de muziek, trillende cymbalen, loom maar rijkelijk muzikaal gevuld, opnieuw die gevoelspiano. Dat voor hun meesterwerk een lange weg nodig was zullen ze geweten hebben maar het resultaat is een heel fijne plaat om de koude winter dromend onder een dikke dons met je lief door te komen.
(LAD)