Film: Diary of the Dead

George A. Romero, de 68-jarige godfather van de zombiefilm, heeft de digitale media ontdekt, en dat maakt hem zo enthousiast als een tiener. De regisseur van cultfilms als Night of the Living Dead (uit 1968 alweer), Dawn of the Dead, Day of the Dead en Land of the Dead heeft zijn vijfde zombiefilm opgebouwd als een vakkundig aan elkaar ge-edit amalgaam van raw footage
, gaande van pseudo-documentaire beelden van filmstudenten over nieuwsbeelden op tv tot amateurfilmpjes geplukt van veiligheidscamera's en gsm's. Zeer Cloverfield dus, en in Spanje deed Jaume Balagueró onlangs ook iets gelijkaardigs met het genietbare [REC]. Het zal dus wellicht niet lang meer duren voor deze digicollage-verteltechniek achterhaald is, maar het is wél dolle pret om er een vaardige horrorveteraan als Romero mee aan de slag te zien. Zijn zombiefilms zijn altijd veel meer geweest dan leeghoofdige gore , en dat geldt zeker ook voor Diary of the Dead . Noem het sociale satire, noem het maatschappijkritiek in een bad van ketchup, noem het een metafoor voor de genadeloze consumptiemaatschappij, het zit er allemaal wel degelijk in. Met de grijns weliswaar: geniet bijvoorbeeld gerust luidop lachend van de sequens met de dove Amish-boer die de Dead te lijf gaat met een zeis, net zo grappig als de allerbeste knipogen uit de klassieke Romero-films. En Diary of the Dead is nog spannend en lekker gory ook. Yep, de originele zombiemeister heeft het nog steeds in de vingers.

(HDP)

bekijk de trailer