Lawrence of the Sudan: The Four Feathers

Aan het einde van de 19de eeuw, toen het Britse Rijk nog een kwart van de aardbol omspande, werd het als een grote eer beschouwd te strijden en sterven voor de Kroon. Wie bedankte voor die eer, kreeg een witte veer toegestuurd, symbool van lafheid en verraad.

Wanneer de jonge officier Harry Faversham ontslag neemt uit het leger en zo de oorlog in Soedan ontloopt, krijgt hij maar liefst vier veren: van zijn drie beste strijdmakkers én van zijn kersverse verloofde. Harry duikt onder, maar wanneer zijn vroegere eenheid in het nauw wordt gedreven in de Soedanese woestijn verschijnt hij plots weer op het toneel, even ruig, ongewassen en gebaard als John Walker Lindh, de Amerikaanse Taliban...

The Four Feathers is van die goeie, ouderwetse epiek à la Lawrence of Arabia. Hooggezwollen emoties, camaraderie en heldenmoed, weidse beelden van galopperende legers in exotische oorden, razend spectaculaire massascènes in de woestijn, gensterend gekletter van kromzwaarden en donderende musketsalvo's tussen de dramatische rotswanden; de liefhebbers zullen smullen. En die liefhebbers, dat zijn de romantische zielen die hebben genoten van films als The English Patient of The Sheltering Sky. Of Bandit Queen, waarom niet, want The Four Feathers is tenslotte een film van de Indische regisseur Shekhar Kapur. Zo'n pompeus, oer-Brits spektakelvehikel laten regisseren door een Commonwealther? Jolly good idea!