Irréversible : Pervers van achter naar voor
Al in de trailer wordt het in je gezicht gesmeten: "de meest shockerende film van het jaar". Laten we dus maar meteen de mythe doorprikken dat deze film vol gratuit geweld zou zitten: ja, de eerste scènes zijn niet te harden als je er geen afstand van neemt. Ja, je vraagt je op dat moment af waarom de regisseur die beestachtigheid zo cru in beeld brengt. Ja, je kunt discussiëren over het realisme waarmee regisseur Gaspard Noé de hardste scènes uitwerkt.
Maar nee, het geweld is niet gratuit. Het geweld heeft een doel, maar dat besef je pas op het einde, want het verhaal wordt achterstevoren verteld. En nogmaals nee: het geweld is niet onrealistisch en is niet puur bedoeld om te shockeren. Het ligt dicht bij een realiteit die bestaat in het nachtleven van grote westerse steden, de perversiteiten rond grote boulevards en nachtclubs die we liever niet willen kennen. Filmjournalisten die niet uit hun ivoren toren komen, herkennen daar louter voyeurisme in, of een onkiese perversie. Wij hebben echter een sterke poging gezien om recht naar het hart van de menselijke seksualiteit te gaan, en de regisseur wandelt daarbij niet over een pad met rozen. Vrouwen zijn een en al sensualiteit en ontwapenende breekbaarheid; mannen zijn beesten en worden gedreven door hun lul. En als beauty and the beast elkaar ontmoeten, geeft dat ofwel tedere liefdesbeelden vol aandacht en bescherming, ofwel wilde taferelen waarin de man op zoek gaat naar onmiddellijk genot. Deze thematiek wordt niet verzopen in onnodig literaire dialogen - een oud zeer van Franse films. Irréversible baadt in een realistisch klimaat vol evolutie (van bijna ondraaglijk naar somber melancholisch) en wordt perfect gedragen door de drie hoofdacteurs (Bellucci, Cassel en Dupontel). Ga vooral niet lopen na de eerste scènes, je zou een interessante film missen.
(SDP)