Dark Blue

Van één ding mag je zeker zijn bij een James Ellroy-verfilming: je krijgt een geweldig verhaal voorgeschoteld over misdaad, corruptie, slechte boeven en slechte flikken. Denk maar aan Jackie Brown, die ene Ellroy-verfilming die iederéén heeft gezien. Nu is Ron Shelton als regisseur stukken minder begaafd dan Quentin Tarantino, maar zijn Dark Blue is toch ook goed voor twee uur vette, kleverige en plakkerige actie in de gore onderbuik van Los Angeles.


Toegegeven, L.A. is sowieso een gistende smeerboel, maar door zijn verhaal te situeren in de aanloop naar de uitspraak in het Rodney King-proces en de daaropvolgende rellen, maakt Ellroy er helemaal hell on earth van. In een hoog tempo volg je de ondergang van Eldon Perry, een flik uit een geslacht van revolverhelden die zo z'n eigen methodes heeft om 'het vuil van de straat te ruimen'. Dirty Harry, maar dan nog dirtier, het is een rol die Kurt Russell met bewonderenswaardige inzet vastgrijpt. Gaandeweg worden alle stinkende potjes binnen de LAPD geopend, waaruit blijkt dat de politie in de Stad der Engelen, op een enkele integere uitzondering na (hier beheerst vormgegeven door Ving Rhames met een snorretje), bestaat uit een corrupte, bourbon zuipende clan met een ongezond 'familie-eergevoel' en de daaruit voortvloeiende hypocriete neiging om elkaars smeerlapperijen toe te dekken. Vrolijker zal je van Dark Blue niet worden, maar het is wel een gemene lap zweterige cinema. Een hardboiled politiefilm mét brains, daar mag je deze jongen trouwens altijd voor wakker maken.

 

(JC)