Iron Maiden: Dance of death
Moet kunnen. Het moet gewoon kunnen dat jullie luid schreeuwend melodische hardrock uit een ander tijdperk een kans geven. Iron Maiden is een van de weinige groepen die alle stormen overleeft en er aan het einde van de rit sterker van geworden is.
De echte fans kennen het vaste recept van een paar snedige temponummers en een hoofdschotel uitgesponnen, epische songs met de krasse wolvenstem van Bruce Dickinson boven het legendarische gitarendubbelspel van Adrian Smith met Janick of Dave.
Dit is pas het tweede album in tien jaar. Bruce en Adrian hadden pas eind vorige eeuw door dat Maiden hun echte roeping was en altijd zal zijn. En die teruggevonden energie merk je zo mooi op Dance of Death. ‘No more lies’ komt aangestapt om zich tot zo’n typische gecontroleerde razer om te toveren en is opnieuw een klassieker in de rij van ‘Number of the beast’, ’Run to the hills’ of ‘Aces High’. Bij het obligate oorlogsslagveldnummer ‘Paschendale’, gaat elke mullet gewild of niet meewiegen en gaat er bij het stevige gitarenwerk van ‘Montségur’ een robbertje tussen goed en kwaad ronde dertien in. ‘Gates of tomorrow’ is het flauwe broertje op de plaat maar onmiddellijk vergeten bij de schimmige dans van het titelnummer en het duistere sprookje van Bruce. Afsluiten met ‘Journeyman’ bewijst dat Iron Maiden dé band is die zichzelf blijft en niet zoals Metallica zichzelf probeert opnieuw uit te vinden. The Maiden is fouter, ouder maar vooral straffer, sterker en verdomde beter dan ooit!
(LAD)