31/12/2009
De wouden van Opaal 1 & 2 (L)
Fantasykanon Christophe Arleston steekt van wal met alwéér een nieuwe reeks, en dat moet in ons taalgebied toch zo stilaan de vierde of vijfde in een jaar tijd zijn. 'De Wouden van Opaal' staat los van het 'Lanfeust'-universum en biedt klassiekere fantasy, zonder sf-knipoogjes. Denk ridders, draken, tovenaars en hofintriges.
Zoals gewoonlijk zit Arleston niet om ideeën verlegen (is het al iemand opgevallen dat hij een van de weinige scenaristen is die zijn tekenaars nog vier stroken per pagina laat tekenen?), maar toch hebben we aan de eerste twee albums De armband van de Cohars en Het toverboek van de Ketter nog niet half zoveel plezier beleefd als aan Arlestons andere series. Het probleem zit bij tekenaar Philippe Pellet, die houterige en lelijke personages tekent, waar we met de beste wil van de wereld niet mee kunnen meeleven. In sommige prentjes, vooral wanneer hij gedetailleerde decors mag tekenen, zie je dat Pellet zich heeft kunnen uitleven en met plezier aan zijn tekentafel heeft gezeten, maar veel talrijker zijn de vakjes met stramme, onbeholpen poses van anatomisch schots en scheve personages. Tja, dat heeft ons leesplezier grondig vergald. Meestal heeft Arleston een goede neus voor talentrijke jonge tekenaars, maar met Pellet heeft hij de bal pijnlijk misgeslagen.
(HDP)