Hiphops nieuwe verlosser: Mr. Lif: I Phantom
Een nuchtere, vernieuwende kijk op de hiphopcultuur, het kan deugd doen. Mr. Lif zit goed geworteld in Boston, nieuwe basis van de pientere, sociaal bewogen en menselijke woordspouwers. Wij krijgen er zowat het beste De La Soul, A Tribe Called Quest, Mos Def & Talib Kweli en andere rasechte hiphopgevoelens van.
Het album is echt origineel opgevat. Eén groot verhaal, het leven en herleven van het hoofdpersonage via 14 songs. De anonieme antiheld laveert langs agressie, religie, racisme, sociale druk, familiedrama's, moord, nucleaire holocaust en de pijnlijke, stinkend etterende wonden in het Amerikaanse leven. Mr. Lif rapt aangenaam begrijpelijk, nooit houterig en herbergt een gitzwarte poëzie op een lichtgevleugelde en -ontvlambare woordenrijkdom, geholpen door El-P, NASA of Aesop Rock. Dan nog de ijzersterke instrumentale ondergrond. Een wisselslag van duistere beats die telkens toch vol funk en soul kleven en uit het recente en oldschool hiphopverleden puren, 'Drop it' van Public Enemy bijvoorbeeld, of à la Big L in 'Earthcrusher'. Beats zoals de aanvang van 'A glimpse at the struggle', vet, mistige bass loopend, heerlijk. Slapbass-samples, smaakjes ruwe oldschool, blackxploitation-nagalmen en bakken soul.
De volgende evolutiestap in het interessantste muziekgenre van de 21ste eeuw. Hiphop blijft zichzelf heruitvinden en DefJux laat zijn vorsers, pioniers en vrijbuiters los. Mr. Lif maakt conscious hiphop in diamanten uitvoering.