Capitalism: A Love Story
Met Capitalism: A Love Story trekt de geëngageerde documentairemaker Michael Moore opnieuw ten strijde tegen het Systeem. De aanleiding is deze keer de financiële crisis en de verpletterende rol die de Amerikaanse banken erin hebben gespeeld.
Moore tackelt de uitwassen van het ongebreidelde kapitalisme op zijn beproefde manier. Schrijnende persoonlijke verhalen wisselen af met geestig geïllustreerde en glashelder gebrachte analyses van mistoestanden en wie ervoor verantwoordelijk is. Moore trekt ook persoonlijk op pad, maar hierin wordt hij meer dan ooit gehinderd door het feit dat zijn kop inmiddels te bekend is geworden om nog gespeeld naïef zijn corporate interviewees in de val te lokken. In Capitalism zie je dat de veiligheidsmensen van banken en multinationals Moore en zijn cameraploeg tegenwoordig al honderden meters voor de ingang van het bedrijfsgebouw tegemoet snellen, want ze weten maar al te goed welke pr-ramp dreigt wanneer de filmmaker de lobby binnenraakt en er zijn ding kan doen. Maar dat is niet het belangrijkste. Echt ontluisterend zijn de schandalige uitwassen die Moore onthult op basis van ongehoord cynische, door gedegouteerde klokkenluiders uitgelekte memo's. Een voorbeeld? Amerikaanse bedrijven schrijven in het geheim dead peasant-levensverzekeringen uit op het hoofd van hun werknemers en worden dus letterlijk rijk van de voortijdige dood van hun personeel. Het is maar één van de feiten die Moore onverbloemd in je gezicht gooit. Als je daar niet razend kwaad van wordt, heb je geen hart. Gelukkig eindigt Capitalism met een boodschap van hoop, dankzij de verkiezing van Obama en de groeiende revolte van gewone Amerikanen tegen wat hun onverantwoordelijke, misdadige leiders hen hebben aangedaan. Crimineel sterke film.